Wat is een ‘Clean Label’?
Een clean label is geen wettelijk verplicht certificeringslabel, maar eerder een consumentenfilosofie die voortkomt uit de consumentenbeweging in Europa en Amerika: consumenten willen namen van natuurlijke ingrediënten op de lijsten van voedselingrediënten zien die ze kunnen begrijpen en identificeren, in plaats van een reeks onbegrijpelijke chemische termen.
Simpel gezegd: "Hoe korter de ingrediëntenlijst, hoe beter; hoe natuurlijker de ingrediënten, hoe beter."
Bijvoorbeeld: consumenten zijn eerder bereid voedsel te kopen dat op smaak is gebracht met 'citroenextract' dan producten die 'citroenzuur (synthetisch)' bevatten.
Hoe groot is de markt?
| index | gegevens |
| Mondiale Clean Label-geurmarkt in 2026 | Ongeveer 6,9 tot 8,4 miljard dollar |
| Geprojecteerde omvang in 2034-2035 | Ongeveer 11,8 tot 15,2 miljard dollar |
| Samengestelde jaarlijkse groei (CAGR) | 6,8%~7,5% |
| Snelst groeiende regio | Regio Azië-Pacific (China is de grootste groeimotor) |
Waarom explodeert de vraag?
1. Grotere consumentenetikettering: In het post-pandemische tijdperk zijn consumenten bewuster van hun gezondheid dan ooit tevoren, en het actief controleren van ingrediëntenlijsten is een gewoonte geworden. Producten die kunstmatige kleur-, smaak- en bewaarmiddelen bevatten, worden door een groot aantal consumenten actief vermeden.
2. Detailhandelaren stimuleren de hervorming van de supply chain: Mondiale retailgiganten als Walmart, Carrefour en Aldi hebben clean label-verklaringen tot een voorwaarde gemaakt voor leveranciers om hun producten op voorraad te hebben. Dit betekent: zonder clean label kom je niet in de reguliere zenders.
3. 'Zero Additives' transformeert van marketinggimmick naar toegangsbarrière: Op de Chinese markt hebben de concepten 'zero additieven' en 'zero suiker, nul calorieën' zich verspreid van hoogwaardige nicheproducten naar consumentengoederen voor de massamarkt. Categorieën als sojasaus, dranken, snacks en zuivelproducten volgden allemaal dit voorbeeld.
4. Strengere regelgeving: De Green Deal van de EU, de F-gassenregelgeving en de voortdurend bijgewerkte lijsten met verboden voedseladditieven in verschillende landen hebben op beleidsniveau de ruimte voor synthetische smaakstoffen verkleind.
